Anubis en het gevaar op school

Hoofdstuk 1 – Een nieuwe start


Het is maandag en de wekker van Nienke ging af in Het Huis Anubis. Vandaag begint het nieuwe schooljaar weer. Het allerlaatste jaar op deze school. Nienke had haast niet geslapen. Ze dacht na over alles wat er is gebeurd. De geschiedenisleraar Wolf die eigenlijk Raven heette en samen met Vera de tombe wilden leegroven. Vera, die aardige huishoudster. Nienke had nooit gedacht dat zij slecht zou zijn, ook al had Amber honderd keer gezegd dat ze haar niet vertrouwde. Gelukkig is alles goed gekomen en hebben ze de graal weer terug naar de tombe gebracht. Nienke was alleen nog niet helemaal beter. Nadat ze vergiftigd is door Wolf/Raven heeft ze nog steeds last van vermoeidheid, duizeligheid, hyperventilatie en flitsen in haar hoofd. Fabian maakt zich daar veel zorgen om, maar de dokter heeft gezegd dat het gif heel langzaam verdwijnt. Nienke stapte uit bed, pakte haar kleren en liep naar de douche. In de douche bleef ze alles maar herhalen, ze werd er gek van. Toch voelde deze dag wel als een nieuwe start. Haar eerste schooldag in het examenjaar. Normaal heeft ze altijd een rotgevoel als ze na de vakantie weer naar school moet, maar nu voelt het goed. Ze ziet dit als een nieuwe start en is er zeker van dat alles goed komt met haar gezondheid.

Ondertussen was Amber ook wakker geworden en liep naar beneden. Daar had Trudie al een heel lekker ontbijt gemaakt voor iedereen. Fabian, Appie en Patricia zaten al aan tafel. “Slaapt Nienke nog?” vroeg Fabian die Amber aan zag komen lopen. “Nee, ze staat onder de douche”. “Al heel erg lang” zei Patricia. “Je wilt niet weten hoelang ik al zit te wachten.” Fabian schrok: “Zou er iets gebeurd zijn?”. “Doe niet zo bezorgd,” reageerde Patricia. “Ze kan heus wel alleen douchen hoor, het gaat toch veel beter met haar?” “Af en toe niet hoor,” antwoordde Fabian. “Dan schrik je wel als je haar ziet. Helemaal aan het shaken en soms ook hyperventileren. Ik ga toch even kijken.” Fabian stond op en liep weg. “Nienke heeft het maar getroffen met hem,” zei Amber. “Hij is echt heel lief voor haar.” “Ja, Robbie is ook heel lief voor mij,” zei Patricia die helemaal begon te stralen. Amber keek droevig. “Wanneer komt er nou iemand voor mij?” “Nou, misschien vandaag wel. Ja, er zijn weer een aantal nieuwe leraren op school, dus wie weet,” grapte Patricia. “Haha, leuk hoor, dus niet.” Ondertussen kwam Noa helemaal aangekleed en opgetut binnen. “Zo,” zei Patricia. “We gaan vandaag naar school hoor, niet naar een modeshow.” Noa begon te lachen. “Weet ik, maar na school ga ik met Jeroen uit eten.” “Toe maar, hebben jullie iets te vieren?” “Ja, eigenlijk wel,” antwoordde Noa. “Na alles wat er gebeurd is vond Jeroen dat ik dit wel verdiende, lief hè?” “Ja enorm,” zei Amber geïrriteerd en liep naar de keuken. “Wat heeft zij?” vroeg Noa. “Aah joh, die wil ook een prins op het witte paard, laat haar maar,” antwoordde Patricia.

Fabian klopte op de badkamerdeur. “Nienke?” Nienke deed de deur open en zag Fabian staan. Ze was blij hem te zien. Hij is er altijd voor haar en ze is nog altijd smoorverliefd op hem. Ze omhelsde Fabian. “Gaat het wel?” vroeg hij. “Ja hoor,” antwoordde Nienke. “Vind je het eng om weer naar school te gaan? Ik bedoel, misschien herinnert het je weer aan Wolf?” vroeg Fabian. “Nee, ik ben juist blij dat we weer naar school gaan. Het voelt als een nieuwe start en ik probeer alles achter me te laten.” “Goed zo,” zei Fabian en hij legde zijn armen om haar middel. “Maar je hebt nog wel steeds geheugenverlies hè? Dus doe alsjeblieft voorzichtig aan.” “Doe ik,” zei Nienke lief en kuste Fabian. “Ga je mee ontbijten?” vroeg Fabian. “Ja, is goed,” antwoordde Nienke en ze liepen hand in hand naar beneden.

Toen Fabian en Nienke beneden kwamen zat iedereen te ontbijten, behalve Joyce. “Waar is Joyce?” vroeg Mick. “Moet jij dat niet weten?” grapte Appie. Mick werd rood. “Die slaapkop ligt nog in haar bed,” lachte Patricia. Toen Trudie dat in de keuken hoorde kwam ze met haar hoofd om de deur en zei: “Kan iemand haar dan wakker maken? Ze moet op tijd op school komen.” “Ja, ik ga wel,” zei Patricia. Ze stond op en liep de kamer uit. Jeroen keek naar Mick die nog steeds een rood hoofd had. “Hee, hebben jij en Joyce nou wat? Of bak je er nog steeds niks van?” vroeg Jeroen lachend. Noa stompte Jeroen omdat ze zijn opmerking niet leuk vond. Fabian wist dat Mick het er moeilijk mee had en ging over op een ander onderwerp. “Hebben jullie weer zin om naar school te gaan?” “Ja duh,” zei Appie. “Eindelijk weer leraren voor de gek houden, vooral Meneer van Swieten!” “Pas maar op dat je niet geschorst wordt,” zei Nienke. “Het is wel het examenjaar.” “Precies,” hoorden ze iemand zeggen. Victor kwam geërgerd de woonkamer binnenlopen. “Wat doen jullie dan allemaal nog hier? Hup! Naar school!” Iedereen stond op, ze pakten hun tas en jas en gingen naar school.

Het eerste uur hadden ze een introductie uur van Meneer van Swieten. Ze kregen hun lesroosters en Amber en Nienke vergeleken hun lesrooster met elkaar. “Toch nog veel vakken samen,” zei Amber blij. “Geschiedenis van meneer Loost,” zei Nienke. Fabian draaide zich om naar Nienke en pakte haar hand. “Zal vast een goede leraar zijn,” zei hij lief. “Loost” zei Amber nadenkend. “Hmm, klinkt wel jong.” “Dat zal jou wel goed uitkomen hè”, zei Nienke lachend. “Ik hoop dat hij heel oud is,” grapte Nienke. “Nou, lekker is dat,” antwoordde Amber. “Gun mij ook eens een liefdesleven.” “Oh, maar dat gun ik je wel. Maar denk maar niet dat een leraar iets met een leerling gaat beginnen, dan wordt hij gelijk geschorst.” Terwijl Amber en Nienke verder discussiëerden draaide Fabian zich hoofdschuddend om en keek naar Appie die zijn papier tegen zijn oog had gedrukt. “Wat doe jij nou?” vroeg Fabian verbaasd. “Dit is mijn nieuwe spioneerpapier. Ik heb er een gaatje in en zo kan ik ongestoord mensen bespioneren.” Fabian lachte Appie uit. “Alsof het niet opvalt dat je zo’n papier op je gezicht hebt. Dan gaan mensen juist naar je kijken.” “Jij snapt zulke briljante ideeën gewoon niet,” zei Appie geïrriteerd. “Jongens, meisjes, mag ik nu even stilte?” riep meneer van Swieten. “Amber, Nienke, ook even stil graag. Nu jullie je lesrooster hebben bestudeerd, kan ik wat verdere uitleg geven over het examenjaar.” Patricia en Joyce gingen vermoeiend verder onderuit zitten en maakten een gaapgebaar naar elkaar. Meneer van Swieten vertelde over alles wat hun te wachten staat en na bijna een uur ging de bel en liep iedereen naar de echte les.

Fabian zat als eerste in de klas. Hij had economie. Mick kwam de les in, keek naar Fabian en vroeg: “Is Nienke er nog niet?” “Nienke heeft geen economie,” antwoordde Fabian. “Oh, dan mag ik vast wel naast je zitten of niet?” “Natuurlijk,” lachte Fabian. Mick ging zitten, deed zijn tas open en haalde zijn boeken eruit. “Hoe gaat het eigenlijk met Nienke?” vroeg Mick. “Ja, gaat wel. Ze doet zich gezonder voor dan dat ze is, dat wel. Ze heeft af en toe nog dipjes.” “Oké, en tussen jullie gaat het ook nog steeds goed?” “Ja, heel goed,” antwoordde Fabian stralend. “Hoe euhm..” begon Mick zijn zin. “Hoe weet je eigenlijk zo zeker dat je verliefd op haar bent?” Fabian begon te lachen. “Dat weet ik al gelijk als ik naar haar kijk, zelfs als ik aan haar denk. Ik kan er nog veel meer over vertellen, maar dit gaat niet om mij en Nienke maar om jou en Joyce hè?” Mick zuchtte. “Ja. Ik weet gewoon niet hoe het zit. Ik kom niet uit mijn woorden als ik bij haar ben, ik voel me echt stom dan. Wat moet ik nu doen?” Fabian begon weer te lachen. “Waarom lach je mij nu uit?” vroeg Mick teleurgesteld. “Ik lach je niet uit,” zei Fabian. “Maar dat jij aan mij advies vraagt over meisjes vind ik gewoon grappig.” “Ja, omdat jij er nu wel succes mee hebt.” “Weet je?” zei Fabian. “Vraag haar gewoon mee uit eten. Dan kan je gelijk uitzoeken wat ze van je vindt en misschien komt er nog wel wat moois uit die avond.” Mick keek iets blijer. “Oké is goed. Dan zoek ik een heel mooi restaurant uit en dan pak ik haar helemaal in.” “Zo ken ik je weer,” zei Fabian lachend terwijl hij zijn mobieltje pakte. Hij stuurde een smsje naar Nienke. ‘Ik mis je nu al,’ zette hij erin en drukte op versturen.

“Wat zit jij nou te lachen?” vroeg Amber verbaasd toen ze Nienke naar haar telefoon zag kijken. Nienke liet Amber haar smsje lezen en Amber begon te zuchten. “Jullie kunnen ook geen moment zonder elkaar hè.” Nienke reageerde niet en smste Fabian terug: ‘Ik jou ook!’ Patricia en Joyce zaten voor Amber en Nienke en Joyce zat al een tijdje voor zich uit te staren. “Waar zit je aan te denken?” vroeg Patricia nieuwsgierig. “Nergens aan,” loog Joyce. “Aan Mick hè?” vroeg Patricia. “Ja..” zuchtte Joyce. “Ik had gewoon nooit met hem moeten zoenen. Dan hadden we gewoon normaal met elkaar kunnen doen. Ik kan hem nu zelfs niet eens normaal meer aankijken.” “Je bent gewoon verliefd,” zei Patricia lachend. “Je moet gewoon actie ondernemen, hem veroveren.” “Ja, dat is iets voor jou. Dat durf ik niet. Trouwens, het is makkelijker gezegd dan gedaan.” “Het komt wel goed, ik help je wel.” Patricia bedacht veel ideeën, maar Joyce was het er steeds niet mee eens. Toen er door de lerares werd gevraagd of ze stil wilden zijn, besloten ze om het later te bedenken.

De uren op school gingen snel voorbij en aan het einde van de schooldag stonden Nienke en Amber bij hun kluisje. “Zo, de eerste schooldag is voorbij,” zei Amber opgelucht. “Ja, het was best een lange dag. Moet ik weer even aan wennen.” Ineens werd het zwart voor haar ogen en ze voelde twee handen op haar gezicht. “Wie ben ik?” klonk er een stem. Nienke wist dat het Fabian was en draaide zich blij om. Ze omhelsde hem. “Hoe ging je laatste les?” vroeg ze. “Goed, maar gelijk al veel huiswerk.” “Dat vind jij toch niet erg?” plaagde Amber hem. Nienke gaf Fabian een kus en ze liepen naar de fietsen. Ze kwamen Noa en Jeroen tegen, die samen uit eten gingen. Toen ze bij de fietsen aankwamen zagen ze dat er een briefje op Nienke’s zadel geplakt was. Nienke pakte het briefje en las het voor. “Denk maar niet dat jullie hier nog vrolijk rond kunnen lopen als ik klaar met jullie ben.” Ze schrokken en Nienke dacht gelijk aan Wolf. Ze zag hem voor zich en voelde zich duizelig. Het werd zwart voor haar ogen en ze viel op de grond….


Hoofdstuk 2 – Appie zijn fout


“Nienke!” riepen Fabian en Amber. Ondertussen kwam Patricia aangerend. “Wat is er gebeurd?” vroeg ze geschokt. Fabian liet haar het briefje lezen. “Dit lag op Nienke haar zadel.” “Oh nee,” was Patricia’s reactie. “Hoe kan dit? Wie kan dit hebben gedaan?” “Ja die Wolf natuurlijk! Hij gaat wraak nemen!” riep Amber bang. “Nienke?” zei Fabian. “Ze komt bij!” Nienke opende haar ogen en Fabian zette haar rechtop. “Gaat het?” vroeg hij. “Ik voel me niet zo lekker,” antwoordde ze. “Kom, je gaat bij mij achterop naar huis. We laten je fiets hier wel staan tot morgen.” Fabian hielp haar overeind, pakte zijn fiets en samen fietsten ze naar huis.

Toen ze thuiskwamen bracht Fabian Nienke naar haar kamer. Amber en Patricia liepen de woonkamer in. Mick, Joyce en Appie waren monopoly aan het spelen. “Woehoee, Ap is de rijkste!” riep Appie enthousiast. “Ap!” zei Amber. “Kunnen wij je even spreken?” “Ap is een spelletje aan het doen,” antwoordde Appie. “Nu!” zeiden Amber en Patricia tegelijk met een boze blik waardoor Appie geen ‘nee’ meer durfde te zeggen. Amber liet het briefje aan Appie zien waardoor Appie heel hard begon te lachen. “Goeie grap hè?!” zei Appie lachend. Toen was het even stil. Appie had ineens door dat ze nog niet wisten dat hij het briefje had geschreven. Hij wilde wegrennen, maar Patricia had hem al bij zijn capuchon vast. “Pardon?” zei ze. “Heb jij dat briefje geschreven?” Appie kreeg niet eens de kans om antwoord te geven, ze wisten het toch al zeker. “Jij stomme gemene Ap!” schreeuwde Amber. “Weet je wel niet allemaal wat je gedaan hebt! Nienke is er nu weer veel slechter aan toe door jou!” Appie schrok. “Nienke?” vroeg hij. “Wat is er met Nienke.” “Nienke werd ineens niet goed en viel flauw nadat ze dat briefje had gelezen.,” antwoordde Patricia boos. “Oh, dat was niet Ap zijn bedoeling,” zei hij. “Zeg dat maar tegen Nienke!” zei Amber.

“Gaat het alweer een beetje?” vroeg Fabian die aan de rand van Nienke’s bed zat. Nienke knikte. “Dank je wel,” zei ze lief. Fabian glimlachte. Hij boog zich wat meer naar haar toe en op het moment dat hij haar wilde zoenen, stormde Amber heel hard binnen. Fabian zag dat Nienke erg schrok en sloeg een arm om haar heen. “Wat is er?” vroeg hij geïrriteerd. “Het was Appie,” zei Amber uitgeput. Nienke en Fabian keken haar niet begrijpend aan. “Appie heeft dat briefje geschreven, als grap.” “Wat?” vroeg Fabian boos. Hij keek naar Nienke die verbijsterd voor zich uit zat te kijken. Hij stond boos op en rende naar Appie, die zich had verscholen in zijn kamer. “Wat zijn dit voor stomme grappen!?” schreeuwde Fabian naar Appie. “Sorry, sorry, sorry,” riep Appie. “Weet je wel wat je Nienke hebt aangedaan! Jij weet dat het nog niet goed met haar gaat en dan doe je dit?” “Sorry, ik dacht een grapje op zijn tijd is wel leuk!” zei Appie. “Hier maak je geen grapjes over! Je speelt gewoon met haar gezondheid!” riep Fabian boos. Hij liep weg, gooide Appie’s deur dicht en liep terug naar boven.

Mick en Joyce die nog steeds aan tafel zaten, keken verbaasd. “Wat is er nu weer allemaal aan de hand,” zei Joyce. “Geen idee,” antwoordde Mick. “Maar het gaat in ieder geval om Nienke en Appie heeft er iets mee te maken.” “Zo, goed opgevangen van je hoor,” plaagde Joyce hem. Mick lachte. “Ik zie Fabian namelijk nooit zo boos. Alleen als iemand Nienke iets aandoet, al is het maar iets heel kleins. Ik ken hem gewoon goed.” “Zo, goed van je hoor,” plaagde Joyce hem weer. Mick begon te glimlachen en tegelijkertijd te blozen. Hij durfde haar niet lang aan te kijken en dat vond hij zo stom van zichzelf. Hij voelde dat Joyce naar hem keek en wist dat dit het moment was om haar te vragen of ze mee uit eten wilde. Maar in plaats van dat te doen begon hij op te ruimen en zei: “Nou, zonder Appie kunnen we niet meer verder spelen hè.” Joyce keek teleurgesteld maar begon toch mee te helpen. Ondertussen kwamen Fabian, Amber en Patricia binnenlopen. Ze gingen op de bank zitten. “Aan de andere kant is het ook wel weer een opluchting dat het briefje niet van Wolf was,” zei Patricia zacht. “Ja,” zei Amber. “Volgens mij zijn we echt van hem af.” “Ik hoop het,” zei Fabian zacht. Amber zette de tv aan. “Is Trudie er nog niet? Ik heb nu al honger,” zei Patricia hard. “Trudie is wat later, ze ging aquajoggen vanmiddag, proefles ofzo,” antwoordde Joyce. “Maar ze kwam zo snel mogelijk en ze maakt iets gemakkelijks.” Patricia zuchtte. “Heee moet je kijken!” zei Amber enthousiast. “’The letters of love’ komt morgenavond op Tv! Die film wil ik altijd al een keer zien!” “Ja ik ook!” antwoordde Joyce. “Die film moet echt geweldig zijn!” “Echt een film voor meiden,” zuchtte Mick terwijl hij wegliep om het monopoly spel naar zijn kamer te brengen. “Ik heb een super idee!” zei Patricia enthousiast. “Wij maken er morgen gewoon een gezellige meidenavond van!” “Ja leuk! Het mag wel bij mij en Nienke op de kamer, maar dan regelen jullie de hapjes en drankjes,” zei Amber. “Ho, wacht,” zei Fabian. “Dat lijkt me geen goed idee, Nienke blijft in bed.” Op dat moment zagen ze Nienke door het raam in de keuken lopen. “Nou, volgens mij kan het gewoon op onze kamer hoor.” Fabian stond op en liep de keuken binnen. “Wat doe jij hier?” vroeg hij. “Euhm, ik woon hier? En ik heb dorst,” antwoordde Nienke terwijl ze melk in een glas schonk. “Het lijkt me beter dat je in bed blijft liggen.” Nienke keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Fabian, dat wil ik niet, ik voel me prima.” “Ja op dit moment misschien,” antwoordde hij bezorgd. Op dat moment kwam Amber binnen. “Nienke! Hoe gaat het?” “Het gaat goehoed,” antwoordde Nienke een beetje geïrriteerd terwijl ze haar glas neerzette. “Mooi,” zei Amber. “Dan kan je morgen mooi meedoen met de meidenavond!” “Meidenavond?” vroeg Nienke. “Ja, Jij, Patricia, Joyce, Noa, maar die moeten we nog vragen, en ik! Er komt een hele mooie film op: ‘The letters of love’, weet je nog?” “Ohja,” zei Nienke. “Die hadden we lang geleden gemist hè? Hij kwam een dag eerder op tv dan dat wij dachten.” Amber en Nienke begonnen te lachen. “Oh, was dat die film? Toen lachten jullie anders niet zo hard hoor,” zei Fabian. “Nee duhh,” was Amber’s reactie. “Wij zaten er helemaal klaar voor met allemaal lekkere chips en toen kwam er zo’n stomme vechtfilm.” Fabian moest heel hard lachen. “Ik zie het weer helemaal voor me,” zei hij schaterend. “Stop maar Fabian, zo grappig was het nou ook weer niet,” zei Amber en liep weer terug naar de woonkamer. “Nou, dan ga ik na het eten maar beginnen met het huiswerk voor overmorgen. Anders heb ik geen tijd meer,” zei Nienke zuchtend. “Zal ik je helpen?” vroeg Fabian. Nienke begon te glimlachen. “Graag,” antwoordde ze terwijl ze haar armen om zijn nek sloeg. Fabian sloeg zijn armen om haar heen en begon haar te zoenen. Zonder dat Fabian en Nienke het door hadden kwam Mick de keuken binnenlopen. Hij zag Fabian en Nienke en was jaloers. Waarom lukte het Fabian wel een meisje te krijgen en hem niet? Waarom stond hij daar niet met Joyce? Dat waren vragen die allemaal in zijn hoofd spookten. Hij werd er gefrustreerd van en liep naar de fruitmand. “Stoor jullie niet aan mij hoor,” zei Mick op een gefrustreerde toon. Fabian en Nienke schrokken en keken hem aan. Mick pakte een mandarijn uit de fruitmand, liep terug naar zijn kamer en gooide zijn deur dicht. Nienke keek verbaasd naar Fabian. “Wat is er met hem aan de hand?” “Ik denk dat hij wat problemen heeft,” antwoordde Fabian. Op het moment dat Nienke wilde vragen wat voor problemen, zei Fabian: “Ik ga wel even naar hem toe.” Hij gaf haar een kus en liep de keuken uit, naar de kamer van hem en Mick.

Mick zat op zijn bed met de mandarijn te worstelen. “Alles goed Mick?” vroeg Fabian toen hij binnenkwam. “Ja hoor prima, met jou? Oh ja heel goed, dat was wel te zien,” antwoordde Mick met een boze blik op zijn gezicht. “Waarom doe je nou zo?” vroeg Fabian geïrriteerd. “Dat jij je liefde nou laat lopen betekent niet dat ik dat ook moet doen.” Mick keek teleurgesteld naar beneden. Fabian realiseerde dat het erg onaardig was wat hij zei en ging naast hem zitten. “Euh sorry,” zei Fabian. “Dat was erg gemeen van me.” “Het geeft niet,” zei Mick. “En weet je? Je hebt ook nog gelijk ook. Ik heb het verpest bij Joyce.” “Hoezo heb je het verpest?” vroeg Fabian verbaasd. Mick vertelde over dat hij bijna Joyce mee uit wilde vragen maar het hem gewoon niet lukte. “Wat ben ik toch voor een loser!” zei Mick gefrustreerd en gooide de mandarijn tegen de deur. “Nee dat ben je niet,” zei Fabian. “Fabian, als ik haar al niet eens durf mee te vragen, hoe moet het dan als ik daar straks met haar alleen ben?” “Dat komt wel goed,” zei Fabian. “Je moet gewoon vertellen wat je voor haar voelt!” “Maar dat weet ik juist niet precies.” “Je bent overduidelijk verliefd, zeg dat gewoon tegen haar,” zei Fabian die het even simpel probeerde te maken. “Ja en wat nou als ze niks voor mij voelt?” “Tja, dan weet je in ieder geval waar je aan toe bent,” antwoordde Fabian. “Nee dat is een complete afgang!” zei Mick met een somber gezicht. “Nou, dan moet je uitzoeken wat ze voor jou voelt,” zei Fabian slim. “En hoe doe ik dat?” vroeg Mick. “Je kan zelf toch ook wel iets bedenken?” antwoordde Fabian. “Nee, want ik gedraag me stom als ik bij haar ben. Kun jij het niet voor me doen?” smeekte Mick. “Ik? Dat heeft ze toch gelijk door? Wil je dat soms?” “Nee, maar als je het heel subtiel doet,” antwoordde Mick. “Of nee wacht, Nienke! Kan Nienke het niet doen?” Fabian aarzelde. “Meiden die praten toch over dat soort dingen?” veronderstelde Mick. “Ik weet het niet Mick, als Joyce dat hoort zou ze het niet echt leuk vinden.” “Maar Joyce krijgt het niet te horen, niet van mij, niet van jou en ook niet van Nienke, oké? Kan ik op je rekenen?” “Oké,” zei Fabian uiteindelijk met een zucht. “Ik zal het vragen aan Nienke, maar ik beloof niet dat ze het echt gaat doen!”

“Waar gaan we heen?” vroeg Noa die bij Jeroen achterop de fiets zat. Het was nog te vroeg om te gaan eten. “Dat zie je vanzelf wel,” lachte Jeroen die de spanning er nog even inhield. “Zeg nou!” smeekte Noa. Jeroen hield zich stil, maar op een gegeven moment zag Noa het. “Oeeh het strand!” riep Noa. “Leuk!” “Ik wist wel dat je het leuk zou vinden,” zei Jeroen. Hij zette zijn fiets in een rek, pakte Noa’s hand en samen liepen ze over de dijk richting het strand.

“Yoeehoee,” klonk het bij de voordeur. Trudie kwam binnen met wat boodschappentassen. Patricia en Joyce liepen gelijk naar Trudie toe. “Sorry dat ik zo laat ben, maar ik ben nog even wat boodschappen gaan doen.” “Dat geeft niet,” zei Patricia die samen met Joyce de tassen van haar overnam. “Maar ik heb wel honger.” “Dat komt mooi uit, want ik heb heel erg veel kant en klare poffertjes gekocht!” antwoordde Trudie. Patricia en Joyce begonnen helemaal te stralen en hielpen Trudie mee zodat ze zo snel mogelijk konden eten.

“Nien, moet je kijken!” zei Amber die achter de computer zat. Nienke kwam van de bank af en liep naar Amber om het beeldscherm te bekijken. “Wat is dat?” vroeg Nienke. “Een uitnodiging voor een feest met liveband!” “Cool! Ga je daarheen?” “Ja, met jou!” antwoordde Amber. Nienke begon te lachen. “Met mij? Wanneer is dat?” “Zaterdag,” antwoordde Amber. “Oh, en dat vertel je nu pas? Misschien heb ik al wel andere plannen of misschien wil ik wel helemaal niet met jou heen,” plaagde Nienke haar. Maar Amber was ervan overtuigd dat Nienke wel wilde. “Ik weet zeker dat je mee wilt! We gaan Patricia, Joyce en Noa ook nog vragen, goed? Wij gaan morgen na school nieuwe outfits kopen, mijn vader betaalt!” zei Amber enthousiast. “Dat klinkt al beter,” lachte Nienke.

Na een romantische strandwandeling fietste Jeroen met Noa achterop naar restaurant ‘De rode loper’. “Ik vind het zo lief van je Jeroen,” zei Noa en ze sloeg haar armen om zijn middel. Jeroen begon te stralen en hij bleef zo fietsen tot ze bij het restaurant waren. “Daar zijn we dan!” zei hij en zette zijn fiets neer. “Woow,” reageerde Noa enthousiast. “Wat een mooi restaurant!” Er lag een rode loper voor de deur, de ingang was helemaal versierd met gouden lampjes en om de ramen heen zaten allemaal mooie bloemen. Noa keek even door het raam. Ze zag allemaal mooie meubels en gezellige verlichting. “Wat geweldig!” zei ze en ze omhelsde hem. “Nou maar hopen dat het eten ook te vreten is,” zei Jeroen met een glimlach. Noa begon te lachen, pakte zijn hand en liepen samen naar binnen.

“Aan taaaafel!” riep Patricia door het hele huis. Patricia en Joyce gingen zitten. Amber sloot de computer af en liep met Nienke naar de tafel. Mick en Fabian liepen uit hun kamer en kwamen ook aan tafel zitten. Ook Appie kwam zijn kamer uit en ging met een schuldige blik zitten. Het viel Mick op dat Appie zich anders gedroeg en zag ook dat Fabian Appie niet aankeek. Mick stootte Fabian aan. “Wat heeft Appie gedaan dat je hem niet eens aankijkt?” fluisterde Mick. “Niks, laat het maar,” fluisterde Fabian terug met een boze blik. Nienke zag Fabian’s gezicht en keek toen naar Appie. Hij keek alleen maar naar beneden. Ze bedacht zich ineens dat Fabian wel eens heel erg kan zijn uitgevallen tegen Appie. Dat vond ze best zielig want ze weet dat hij het niet zo bedoelde. Ze tikte op de arm van Appie die tegenover hem zat. “Ap?, het is al goed hoor” zei Nienke lief. Appie begon weer een beetje te lachen totdat Fabian zijn mond weer opentrok. “Hoe kun je dat zou zeggen!” zei Fabian tegen Nienke. “Hij is veel te ver gegaan!” Nienke zuchtte. “Hij bedoelde het echt niet slecht.” Ze keek Appie aan. “Toch?” Appie schudde zijn hoofd en zei: “Sorry, ik wilde alleen een grap uithalen, maar ik weet nu wel dat het stom was.” Op het moment dat Fabian wat wilde zeggen zei Nienke: “Fabian, hou er nou over op, het is goed, echt.” Fabian zuchtte en keek een andere kant op. Joyce en Mick hadden geen idee waar dit over ging en voordat Joyce kon vragen wat Appie had gedaan kwam Trudie uit de keuken met twee pannen vol poffertjes. “Waar zijn Noa en Jeroen?” vroeg ze verbaasd. “Die zijn uit eten,” antwoordde Amber. “Ja,” zei Joyce. “Romantisch hè?” Fabian keek naar Mick en Mick keek naar Fabian. Mick kreeg nu nog meer moed om haar uit eten te vragen. Fabian maakte een gebaar dat hij het moest vragen. “Vanavond,” fluisterde Mick. Trudie zei ondertussen: “Maar waarom is dat mij gisteren niet verteld? Nou heb ik veel te veel!” “Dat geeft helemaal niks,” zei Appie met een brede grijns. De anderen begonnen te lachen en iedereen pakte poffertjes.

Jeroen en Noa hadden intussen al het eten gekregen en waren aan het genieten. “Hmm, echt zo lekker eten heb ik nog nooit in een restaurant gehad,” zei Noa die op haar bord spareribs met friet en salade had liggen. “Je maakt een grapje hè?” vroed Jeroen die met een vies gezicht keek. “Nee echt niet,” antwoordde Noa. “Dit is echt niet te vreten,” zei Jeroen die vis op zijn bord had liggen. Noa begon te lachen. “Vind je dit grappig?” vroeg Jeroen. “Ja,” antwoordde Noa eerlijk. “Waarom bestel je dan ook vis? Ik heb je nog nooit vis zien eten.” “Nee, omdat bijna niemand het lekker vindt in huis en daarom maakt Trudie het nooit. Vis was altijd mijn lievelingseten, maar nu twijfel ik daaraan.” Noa begon weer te lachen. “Misschien is je smaak wel veranderd.” Jeroen schudde met zijn hoofd. “Nee, echt niet. Dit restaurant is gewoon niet goed, ze hebben hier de vieste vis die ik ooit gehad heb,” zei Jeroen zonder dat hij door had dat er een ober naast hem stond. “Alles dus niet naar wens begrijp ik?” vroeg de ober. Jeroen schrok en keek met een neplach naar de ober. Jeroen wilde wat gaan zeggen, maar omdat Noa bang was dat hij weer wat vervelends zou zeggen, nam zij het woord over. “Jawel hoor meneer,” zei Noa vriendelijk. “Hij vindt de vis niet zo lekker, maar verder is alles naar wens hoor.” De ober zei niks meer en liep weg. “Ze mogen toch wel weten dat het verschrikkelijke vis is?” vroeg Jeroen verbaasd. “Dat hoef je nog niet zo bot duidelijk te maken, ze doen hun best verder,” antwoordde Noa. “Nou, als je maar niet denkt dat ik dit op ga eten.” “Oké, wat jij wilt. Wil je wat van mij?” vroeg Noa. Zonder dat Jeroen antwoord kon geven had hij al de helft van Noa op zijn bord. Jeroen keek lief naar Noa. “Lief van mij hè?” vroeg Noa. “Ja, heel erg lief!” antwoordde Jeroen met een lach. Hij pakte haar hand en gaf er een kus op.

Aan tafel was Amber enthousiast aan het vertellen over het feest die zaterdag. “Dus daar gaan Nienke en ik zaterdag heen gaan jullie mee?!” vroeg ze aan Patricia en Joyce. “Natuurlijk gaan wij mee!” antwoordde Joyce vrolijk. “Zaterdag?” vroeg Patricia. “Deze zaterdag?” “Ja! Het begint om elf uur.” Nienke keek naar Fabian die bezorgd naar haar keek. Nienke had al door wat hij dacht. “Ik ga,” zei ze tegen Fabian. “Wat jij ook zegt.” Fabian had al wel door dat hij haar niet tegen kon houden. Maar toen had hij een briljant idee wat hem, en tegelijkertijd ook Mick, goed zou doen. “Oké, Mick en ik gaan ook mee!” zei Fabian tegen iedereen. Mick keek Fabian niet begrijpend aan, maar toen hij naar Fabian zijn gezicht keek had hij het door. “Hoezo? Ik wist helemaal niet dat jullie daarvan hielden,” vroeg Amber verbaasd. “Natuurlijk,” zei Mick ineens enthousiast. “Wij houden altijd wel van een feestje.” Nienke had geen zin meer om op Fabian in te gaan en liet het maar zo. Ze keek naar Patricia die erg verward keek. Toen zei Patricia ineens: “Ik ga niet mee, want ik kan dan niet.” “Hoezo kan je niet?” vroeg Joyce verbaasd. “Gewoon niet, ik heb een afspraak,” antwoordde Patricia. “Midden in de nacht?” vroeg Nienke. “Patricia verandert ’s nachts altijd in een weerwolf, natuurlijk kan ze dan niet mee,” grapte Appie. “Haha, leuk hoor,” zei Amber sarcastisch. “Maar wat voor afspraak heb je dan?” “Een afspraak ja!?” zei Patricia ineens boos. “Als ik zeg dat ik niet kan dan kan ik niet, laat me gewoon met rust.” Patricia stond boos op en rende naar boven. Iedereen keek verbijsterd en snapten niks van Patricia’s reactie….